Kapag pinag-uusapan ang Bee Gees, pinag-uusapan ang isa sa mga kuwentong musikal na tila hango sa pelikula. Sina Barry, Robin at Maurice Gibb ay hindi lamang bumuo ng isa sa pinakamahalagang grupo sa kasaysayan ng musika, nagkaroon din sila ng karerang minarkahan ng tagumpay, mga pagbabago ng estilo, mga pagkakaiba bilang magkakapatid at, higit sa lahat, ng isang koneksiyong musikal na bihirang maulit. Kapag naiisip ko sila, ang una kong naaalala ay ang natatangi nilang paraan ng pag-awit nang magkakasama, na para bang iisang tinig lang ang kanilang mga boses.
Ipinanganak ang tatlong magkakapatid sa isang pamilyang malapit na kaugnay ng musika. Si Barry ay isinilang noong 1946 sa Isle of Man, samantalang ang kambal na sina Robin at Maurice ay isinilang noong 1949. Ang kanilang ama na si Hugh Gibb ay musikero at nagtrabaho bilang band leader at drummer, kaya’t mula pagkabata ay napaliligiran na sila ng mga instrumento, awit at entablado. Nagsimulang makita ang malapit nilang ugnayan sa musika nang napakaaga. Palaging magkakasamang kumakanta ang magkakapatid at nakagamit pa sila ng mga gitara na gawa sa mga kahon habang ginagaya ang mga artistang hinahangaan nila.
Nang lumipat ang pamilya sa Australia noong 1958, lalo pang sineryoso ng magkakapatid ang musika. Tumutugtog sila saanman puwede, mula sa maliliit na teatro hanggang sa mga bar at club, at unti-unti silang nakatawag ng pansin. May nakakatuwang detalye rin ang kasaysayan ng pangalang Bee Gees. Bago sila naging grupong kilala natin ngayon, gumamit sila ng iba’t ibang pangalan gaya ng The Rattlesnakes, Wee Johnny Hayes and the Bluecats at BG's. Sa huli, naging Bee Gees sila, na may kaugnayan sa Brothers Gibb.
Palagi kong naiisip na kawili-wili na walang anumang karangyaan ang naging simula nila. Bago ang malalaking entablado at milyun-milyong benta, kinailangan ng magkakapatid na kumanta sa maliliit na lugar at madalas sa medyo payak na kalagayan. Ayon mismo sa kasaysayan ng grupo, nakapag-perform sila sa mga bar kung saan tumutulo pa ang tubig sa entablado habang nagpapatuloy silang tumutugtog. Mahalaga ang yugtong iyon dahil doon sila natutong magtrabaho bilang tunay na iisang yunit at lubos na magtiwala sa sarili nilang mga boses.
Noong 1967, dumating ang isa sa kanilang unang malaking internasyonal na pag-angat. Sa mga kantang gaya ng "New York Mining Disaster 1941", "To Love Somebody", "Massachusetts" at "Holiday", pinatunayan ng Bee Gees na hindi sila grupong isang kanta lang ang kaya. Ang tunog nila noong panahong iyon ay may masalimuot na harmonya, mga ayos na orkestral at mga matitinding liriko. Ang "To Love Somebody", halimbawa, ay naging isang klasikong awit na inawit ng maraming artist at kalaunan ay naging isa sa mga pinakakilalang komposisyon nina Barry at Robin Gibb.
Pero hindi perpekto ang kuwento ng Bee Gees. Gaya ng karaniwan sa magkakapatid na magkasamang nagtatrabaho sa buong buhay, nagkaroon din sila ng mga pagtatalo, pagkakaiba sa paglikha at mga sandaling tila hindi na magpapatuloy ang kanilang propesyonal na ugnayan. Naghiwalay sila nang pansamantala at kalaunan ay muling nagkasama. Sa prosesong iyon, ipinakita nila ang isa sa pinakamalaking lakas nila: marunong silang muling mag-imbento ng sarili.
At saka dumating ang yugtong nagbago sa lahat.
Noong kalagitnaan ng dekada '70, mas buong lakas na lumapit ang Bee Gees sa tunog disco. Ang mga kantang "Jive Talkin'" at "You Should Be Dancing" ay nagmarka ng mahalagang pagbabago sa kanilang karera. Pagkatapos ay dumating ang "Saturday Night Fever" noong 1977 at napunta ang grupo sa isang ganap na ibang antas. Para sa akin, imposibleng pag-usapan ang Bee Gees nang hindi naiisip ang yugtong iyon dahil doon sila naging isa sa pinakamalalaking pangalan sa pandaigdigang popular na musika.
Nakakamangha na ilan sa mga hit na nauugnay sa pelikulang iyon ay isinulat mismo ng Bee Gees. Ang "Stayin' Alive", "Night Fever", "How Deep Is Your Love?" at "More Than a Woman" ay bahagi ng soundtrack na naging isang kultural na penomenon. Ang album ng "Saturday Night Fever" ay naging napakalaking tagumpay at nanalo ng Grammy para sa Album of the Year.
May isang bagay na palagi kong kinagigiliwan tungkol sa grupo: ang kalidad ng kanilang mga harmonya. Maraming artist ang nagre-record muna ng isang boses at saka idinaragdag ang iba. Ang Bee Gees ay madalas na ginagawa ang kabaligtaran mismo. Sina Barry, Robin at Maurice ay puwedeng humarap sa iisang mikropono at sabay na bumuo ng mga harmonya. Mula pa iyon sa kanilang kabataan at naging mahalagang bahagi ng kanilang tunog.
At kahit maraming tao ang naaalala lamang sila dahil sa disco music, bahagi lang iyon ng kanilang kuwento. Napakahusay na mga songwriter ang Bee Gees at sumulat sila ng mga kanta para sa ibang artist na naging malalaking hit din. Kabilang dito ang "Woman in Love" para kay Barbra Streisand, "Heartbreaker" para kay Dionne Warwick, "Islands in the Stream" para kina Kenny Rogers at Dolly Parton, "Chain Reaction" para kay Diana Ross at "Immortality" para kay Celine Dion.
Sa totoo lang, para sa akin ang pagiging songwriter nila ay isa sa pinakanakakamanghang bahagi ng kanilang karera. Hindi lang sila umaasa sa sarili nilang grupo. Kaya nilang sumulat na iniisip ang ibang boses at iangkop ang kanilang mga kanta sa iba’t ibang mang-aawit. Ipinapakita nito kung gaano nila nauunawaan ang musika at ang mga damdaming nasa likod ng isang melodiya.
Isa pang detalyeng maraming sinasabi tungkol sa antas nila bilang mga songwriter ay nagawa nilang sumulat, mag-produce at mag-record ng anim na magkakasunod na single na umabot sa number one, isang bagay na itinatampok ng opisyal na pahina ng grupo bilang isang rekord sa kasaysayan ng pop.
Kahanga-hanga rin sa akin ang paraan ng pagtatrabaho nila sa studio. Hindi nila kailangan ng kumplikadong pormula para magsimula ng isang kanta. Maaari silang magsimula sa isang simpleng ritmo, isang ideyang melodiko o isang linya at maglaan ng mga oras sa pagbuo ng kanta sa kanilang tatlo. Maaaring tumugtog ng gitara si Barry, magtrabaho sa mga keyboard si Maurice at magbigay ng mga ideyang melodiko at liriko si Robin. Madalas nilang ire-record ang mga unang ideyang iyon para balikan kalaunan at hanapin ang kantang nakatago sa loob ng improvisasyon.
Siyempre, sa likod ng lahat ng musikang iyon ay may tatlong magkakaibang personalidad. Si Barry ay mas tahimik at ambisyoso, si Robin ay may mas malikhaing personalidad at matinding hilig sa pagsulat, samantalang si Maurice ay kilala sa pagiging masayahin. Bahagi rin ng identidad ng grupo ang pagkakaibang ito ng personalidad. Hindi sila palaging nagkakasundo, pero ang halo ng mga personalidad na ito mismo ang tumulong upang makalikha ng napakayamang musika.
Sa paglipas ng mga taon, dumanas din ang pamilya Gibb ng napakasakit na mga sandali. Pumanaw si Maurice noong 2003 at si Robin noong 2012. Naiwang si Barry ang tanging natitira sa tatlong magkakapatid na bumuo sa pangunahing puso ng Bee Gees. Sa kabila ng lahat, patuloy na lumago ang kanilang musika sa mga bagong henerasyon at nanatiling buo ang katayuan ng grupo.
Pumasok ang Bee Gees sa Rock and Roll Hall of Fame noong 1997, isang pagkilalang sumasalamin sa bigat ng naging ambag nila sa kasaysayan ng musika. Itinatampok ng institusyon na nanatiling magkakasama ang grupo sa loob ng mahigit apat na dekada at nakabenta ng mahigit 200 milyong disk, mga bilang na tumutulong ipaliwanag ang lawak ng kanilang pamana.
Kapag muli kong pinakikinggan ang mga kantang gaya ng "How Deep Is Your Love", "Words", "I Started a Joke", "To Love Somebody" o "How Can You Mend a Broken Heart", lagi kong nadarama na ang Bee Gees ay higit pa sa isang grupong kaugnay ng isang panahon. Ang musika nila ay kayang magsalita tungkol sa pag-ibig, dalamhati, nostalgia at pati na rin aliw, at nakalilipat sila mula sa isang makabagbag-damdaming ballad patungo sa isang kantang puwedeng sayawan nang hindi nawawala ang kanilang identidad.
Naniniwala akong iyan ang tunay na dahilan kung bakit espesyal pa rin ang Bee Gees. Hindi lang sila matagumpay, naging napakaversatile nila. Marunong silang magbago kapag nagbabago ang musika, nalampasan nila ang mahihirap na yugto, muli nilang naimbento ang kanilang sarili at nagawa nilang manatiling mahalaga sa loob ng mga dekada. At sa likod ng lahat ng iyon ay naroon ang tatlong magkakapatid na mula pagkabata ay natuklasan nang kapag magkakasama sila, nakakagawa sila ng isang bagay na hinding-hindi sana tumunog nang pareho kung magkakahiwalay sila.
Para sa akin, ang pakikinig sa Bee Gees ay isa ring paalala na may ilang mga boses na tila likas na nakatadhana na manatiling magkakasama. Natagpuan nina Barry, Robin at Maurice Gibb ang kumbinasyong iyon mula pa noong sila ay bata at ginugol ang malaking bahagi ng kanilang buhay sa pagpapahusay nito. Kaya naman, makalipas ang napakaraming taon, ang kanilang mga kanta ay nananatiling pamilyar, madamdamin at kapansin-pansing akma pa rin sa kasalukuyan.
Ang Bee Gees ay hindi lamang mga hari ng panahon ng disco. Sila ay mga musikero, kompositor, producer at, higit sa lahat, tatlong magkakapatid na nag-iwan ng isa sa pinakamalalim na bakas sa kasaysayan ng popular na musika.
