Avengers: Doomsday: Pinag-iisa ng Marvel ang malalaking bayani nito, pero may mas mahalaga pa itong dapat patunayan

Ni Kevin Mejía | Sommeliere

Brecilia Revista | Pelikula, musika at aliwan

Ang makita si Robert Downey Jr. na nangunguna sa isang bagong pelikula ng Avengers ay dapat pamilyar ang pakiramdam. Sa loob ng mahigit isang dekada, ang pagganap niya bilang Tony Stark ay halos naging mukha ng Marvel Cinematic Universe. Ang nakapagtataka, sa pagkakataong ito ay hindi siya babalik para iligtas ang mundo bilang Iron Man, kundi para maging isa sa pinakamalalaking banta nito: si Victor von Doom, na mas kilala bilang Doctor Doom.

Ang pagbabagong iyan mismo ang higit na nakatawag ng pansin sa akin sa Avengers: Doomsday, ang susunod na malaking pelikulang ipapalabas ng Marvel Studios, na nakatakda sa Disyembre 18, 2026 sa Estados Unidos at Disyembre 17 sa Mexico.

Mula nang inanunsyo ng Marvel ang pagbabalik ni Downey Jr., hindi na lang sa mga superhero na lalabas sa screen umiikot ang usapan. Ngayon, malaking bahagi ng interes ay nasa pag-unawa kung paano makukumbinsi ng isang aktor na labis nang iniuugnay sa isa sa mga pinakamamahal na karakter ng prangkisa ang publiko na kaharap niya ang isang lubos na naiibang tao.

At sa tingin ko, doon nagsisimula ang tunay na hamon ng pelikula.

Muling tumaya ang Marvel sa magkapatid na Russo

Ang produksyon ay marka ng pagbabalik nina Anthony at Joe Russo, mga responsable sa Avengers: Infinity War at Avengers: Endgame, dalawang pelikulang nagpatunay na posibleng pag-isahin ang maraming kuwento nang hindi tuluyang nawawala ang emosyonal na pag-unlad ng mga pangunahing tauhan.

Sa pagkakataong ito, nakikipagtulungan sila sa iskrip ni Stephen McFeely at sa produksyon na pinangungunahan nina Kevin Feige, Louis D'Esposito at Jonathan Schwartz.

Ang opisyal na trailer na inilathala ng Marvel ay nagpapakita ng banggaan na may pambihirang saklaw. Pinipilit ng banta ni Doctor Doom ang mga karakter mula sa iba’t ibang uniberso na humarap sa isang bagay na tila higit sa anumang naunang krisis.

Pero, sa personal kong palagay, umaasa akong hindi lang basta susubukan ng mga Russo na gumawa ng panibagong Endgame. Umepekto ang pelikulang iyon dahil may mga taon ng mga kuwento, relasyon at sakripisyo sa likod ng bawat karakter. Hindi sapat na ilagay silang lahat sa iisang eksena. Alam ng madla kung sino sila, ano ang nawala sa kanila, at bakit mahalaga ang kanilang kapalaran.

Posible ang muling pagtitipon na kasinglaki nito. Pero mas magiging mahirap ulitin ang ganoong emosyonal na koneksyon.

Avengers, X-Men at Fantastic Four: isang pagtitipong tila imposibleng mangyari

Isa sa pinakamalalaking pang-akit ng Doomsday ay ang pagsasama ng mga karakter na sa loob ng maraming taon ay kabilang sa magkakahiwalay na prangkisang pelikula.

Bumabalik si Chris Hemsworth bilang Thor at muling ginagampanan ni Chris Evans ang papel ni Steve Rogers, habang si Anthony Mackie ang kumakatawan sa bagong henerasyon bilang Sam Wilson, ang kasalukuyang Captain America.

Bumabalik din ang mga artistang kaugnay ng iba’t ibang yugto ng Marvel universe, kabilang sina Tom Hiddleston bilang Loki, Paul Rudd bilang Ant-Man, Simu Liu bilang Shang-Chi, Florence Pugh bilang Yelena Belova at Sebastian Stan bilang Bucky Barnes.

Sasama rin ang pamilya ng Fantastic Four, na pinangungunahan ni Pedro Pascal bilang Reed Richards, Vanessa Kirby bilang Sue Storm, Joseph Quinn bilang Johnny Storm at Ebon Moss-Bachrach bilang Ben Grimm.

May espesyal na kahalagahan ang kanilang presensya matapos ang The Fantastic Four: First Steps, isang produksyon na nagpakilala sa mga karakter na ito sa loob ng isang retrofuturistikong realidad na may biswal at naratibong identidad na lubhang naiiba sa pangunahing linya ng Avengers.

Gayunman, marahil ang elementong pinakanagpaparamdam ng nostalgia ay ang pagbabalik ng mga dating X-Men.

Bumabalik si Patrick Stewart bilang Professor Charles Xavier, muling ginagampanan ni Ian McKellen si Magneto at ibinabalik ni James Marsden ang papel ni Cyclops. Kasama rin sina Rebecca Romijn bilang Mystique, Alan Cumming bilang Nightcrawler at Kelsey Grammer bilang Beast.

Mga karakter silang naging bahagi ng buhay ng isang buong henerasyon noong ang superhero cinema ay hindi pa gumagana bilang napakalaking magkakaugnay na uniberso na kilala natin ngayon.

Ang makita silang magbahagi ng screen sa mga Avengers ay isang posibilidad na dalawang dekada na ang nakalipas ay mukhang malabong mangyari.

Pinagsasama rin ng pelikula ang mga tauhan mula sa Wakanda at Talokan, kabilang sina Letitia Wright bilang Shuri at Tenoch Huerta Mejía bilang Namor.

Napakalaki ng cast, pero dahil nga rito, may pumapasok na alalahanin sa akin: gaano karaming oras ang magkakaroon ang bawat karakter para talagang makatulong sa kuwento?

Kasi iba ang magtipon ng malalaking pangalan at iba rin ang bigyan sila ng mahalagang gagawin.

Doctor Doom: isang kontrabidang hindi kailangang magmukhang Thanos

Pagkatapos ni Thanos, kinailangan ng Marvel na makahanap ng banta na kayang bigyang-katwiran ang isa pang pagtitipon ng mga pangunahing bayani nito.

May sapat na katangian si Doctor Doom para magawa iyon, kahit hindi naman dahil sa lakas niyang pisikal.

Sa komiks, si Victor von Doom ay isang pambihirang siyentipiko, pinuno ng Latveria at bihasa sa mga mistikong sining. Pinagsasama ng kanyang personalidad ang talino, pagmamataas at obsesyon sa pagkontrol sa itinuturing niyang depektibo.

Hindi tulad ng ibang kontrabida na ang motibasyon ay limitado lang sa pananakop o pagsira, madalas naniniwala si Doom na mas gagana ang mundo kung nasa ilalim ito ng kanyang awtoridad.

At nakawiwiling ideya iyan dahil nagbibigay ito ng ibang pananaw sa kapangyarihan. Maaaring gumawa ng kalupitan ang isang karakter nang hindi itinuturing ang sarili na masama, dahil kumbinsido siyang ang mga pasya niya lamang ang tanging posibleng daan.

Hindi pa natin alam kung gaano sa personalidad na iyon ang ililipat ng Marvel sa pelikula. Ipinakita ng mga preview ang kanyang presensya at ang napakalaking panganib na dala niya, pero hindi pa naipapaliwanag ang lahat ng motibasyon ng karakter niya.

Patuloy din ang pag-usisa tungkol sa pisikal na pagkakahawig niya kay Tony Stark.

Hindi maiiwasang maghanap ang mga manonood ng koneksyon sa kanilang dalawa. Gayunman, ipinakita ng Disney si Victor von Doom bilang ibang karakter, at walang opisyal na kumpirmasyon na isa siyang variant ng Iron Man.

Mahalaga para sa akin na paghiwalayin ang dalawang bagay na iyon. Hindi dahil sikat ang isang teorya ay bahagi na ito ng kuwento.

Ang multiverse at ang mga koneksiyong maaaring humubog sa hinaharap ng Marvel

Upang maunawaan kung saan maaaring tungo ang Doomsday, nararapat balikan ang ilan sa mga kamakailang kuwento ng studio.

Sa Doctor Strange in the Multiverse of Madness nakilala natin ang panganib ng incursions, mga pangyayaring kung saan maaaring magbanggaan ang magkakaibang realidad at magdulot ng mapanirang mga kahihinatnan.

Sa kabilang banda, pinalalim ng seryeng Loki ang mga timeline, ang Time Variance Authority at ang maselang balanse na nagbibigay-daan sa pag-iral ng maraming uniberso.

Ang mga pelikulang gaya ng Deadpool & Wolverine ay lalong nagpalawak sa ugnayan ng iba’t ibang prangkisa, habang ang Thunderbolts, na kilala rin bilang The New Avengers, ay nagpakilala ng isang grupo ng mga karakter na may sarili nilang mga problema, responsibilidad at pagkakaiba.

Nakakatulong ang lahat ng produksyong ito para maunawaan kung bakit maaari nang pag-isahin ngayon ng Marvel ang mga koponang orihinal na hindi nagbabahagi ng iisang pagpapatuloy ng pelikula.

Gayunman, ang pinakakawili-wiling inspirasyon ay maaaring matagpuan sa mga komiks ng Secret Wars, lalo na sa kuwentong inilathala noong 2015 sa ilalim ng malikhaing pamumuno ng manunulat na si Jonathan Hickman.

Sa bersyong iyon, ang pagkawasak ng multiverse ay humahantong sa paglikha ng Battleworld, isang mundong binubuo ng mga piraso ng iba’t ibang realidad at pinamumunuan ni Doctor Doom.

Hindi ibig sabihin na eksaktong makikita natin ang kuwentong iyon sa sinehan, pero mahalaga itong reperensiya para maunawaan ang mga posibleng direksyon ng salaysay.

Bukod pa rito, inihahanda ng Doomsday ang daan para sa Avengers: Secret Wars, na nakatakdang ipalabas sa Disyembre 2027.

Ang inaasahan ko ay gamitin ng Marvel ang mga konseptong ito para bumuo ng higit pa sa sunod-sunod na portal, labanan at biglaang paglitaw. Kailangan ng kuwento ang mga kahihinatnan na mananatili, kahit may kakayahan ang mga karakter nitong maglakbay sa pagitan ng mga realidad.

Ang musika ng Avengers: Doomsday at ang pagbabalik ni Alan Silvestri

May isang aspeto akong itinuturing na lalo pang mahalaga at madalas maisasantabi kapag pinag-uusapan ang malalaking produksyong pampelikula: ang musika.

Bilang prodyuser ng musika, lagi akong interesadong obserbahan kung paano kayang baguhin ng isang komposisyon ang ating pananaw sa isang eksena.

Sa kaso ng mga Avengers, sapat nang pakinggan ang unang mga nota ng tema nila para maalala ang mga tiyak na sandali ng prangkisa.

Ang may malaking bahagi sa pagkakakilanlang iyon ay si Alan Silvestri, kompositor ng The Avengers, Infinity War at Endgame, at nakaugnay din sa musika ng Doomsday at Secret Wars.

Kabilang sa kanyang karera ang mga pelikulang Back to the Future, Forrest Gump, Predator at Cast Away, mga produksiyong lubhang magkakaiba sa isa’t isa, ngunit nagpapakita ng kakayahan niyang gamitin ang musika bilang bahagi ng pagsasalaysay.

Gumagana ang tema ng Avengers dahil nakikilala ito, malinaw ang identidad nitong melodiya at naihahatid nito ang kadakilaan nang hindi umaasa lamang sa sobrang lakas ng tunog.

Lalo kong naaalala kung paano ang paggamit nito sa Endgame ay umakma sa isa sa mga pinakadiniriwang na sandali ng pelikula. Hindi sana naging ganoon din ang epekto ng eksenang iyon kung wala ang pagkakabuo ng musika na sumuporta rito.

Kaya interesado akong malaman kung anong pagtrato ang matatanggap nito ngayon.

Ang pagdating ni Doctor Doom ay nagbubukas ng pagkakataong magpakilala ng mas madidilim na elemento, mga tensyon ng orkestra, at mga bagong baryasyon ng musikang materyal na kilala na natin.

Kawili-wili ring tingnan kung mapapanatili ng iba’t ibang koponan ang ilan sa kanilang tunog na identidad.

Halimbawa, ang Fantastic Four ay nagkaroon ng natatanging musikal na direksyon kasama si Michael Giacchino sa First Steps, samantalang ang dating mga X-Men ay kaugnay ng ibang tradisyong pampelikula.

Ang pagsasama ng mga identidad na iyon nang hindi ginagawang magulong halo ang soundtrack ay isa sa mga artistikong hamon ng produksyon.

Mahalaga ring bigyang-pansin ang musika ng mga trailer.

Ang kompositor na si Ciaran Birch ay nagtala sa kanyang portfolio ng pakikipagtulungan sa TOTEM para lumikha ng personalisadong musika na ginamit sa trailer ng Doomsday, batay sa orihinal na tema ni Silvestri.

Karaniwan ito sa industriya ng pelikula. Maaaring likhain o iangkop ang musika ng isang trailer para sa isang promotional campaign at hindi kinakailangang lumitaw sa parehong paraan sa pelikula.

Sa ngayon, wala ring opisyal na kumpletong listahan ng mga lisensiyadong kanta ni ng lahat ng track na bubuo sa album ng soundtrack.

At kahit maraming tagahanga ang umaasa sa mga bagong interpretasyon ng mga klasikong tema, kailangan pang maghintay sa paglabas ng pelikula o sa mga opisyal na anunsyo para malaman ang pinal na resulta.

Higit pa sa aksiyon, naniniwala ako na magkakaroon ng natatanging responsibilidad ang soundtrack: tiyaking magsasalo ng iisang pagkakakilanlang pampelikula ang mga karakter mula sa iba’t ibang henerasyon nang hindi nawawala ang nagpakilala sa kanila.

Sa pagitan ng nostalgia at mga pagdududa ng publiko

Ipinapakita ng mga reaksiyon sa mga trailer ng Avengers: Doomsday ang isang kawili-wiling sitwasyon.

Sa isang banda, may kasiyahan sa muling pagkita kina Steve Rogers, Thor, Loki at sa orihinal na mga X-Men. Ang pagbabalik ni Robert Downey Jr. ay nagdulot din ng napakalaking kuryosidad, lalo na sa kanyang pagganap bilang Doctor Doom.

Sa kabilang banda, kinukuwestiyon ng ilang manonood ang dami ng mga karakter, ang komplikasyon ng multiverse at ang posibilidad na masyadong aasa ang Marvel sa nostalgia para maibalik ang interes ng mga manonood.

Makikita ang mga opinyong ito sa mga usap-usapan ng komunidad ng Marvel, kung saan magkakasamang naroon ang mga umaasang magiging kahanga-hanga ang pelikula at ang mga hindi pa rin kumbinsido.

Nauunawaan ko ang parehong pananaw.

Nagawa ng Marvel na sa loob ng maraming taon, ang pagdalo sa pagpapalabas ng isang pelikula ng mga Avengers ay maramdaman bilang isang pinagsasaluhang kaganapan. May saya, mga usapan pagkatapos ng bawat palabas, at isang tunay na inaasahan sa kung ano ang mangyayari sa susunod na kabanata.

Gayunman, pagkatapos ng Endgame, malaki ang pinalawak ng prangkisa sa dami ng mga kuwento, karakter at produksiyon para sa telebisyon.

Para sa ilang manonood, nagbukas iyon ng mga bagong pagkakataong tuklasin ang uniberso. Para naman sa iba, lalo nitong pinahirapan na mapanatili ang parehong antas ng koneksyon sa bawat paglabas.

Iyon ding pagkapagod ang nagpapaliwanag kung bakit napakahalaga ng Doomsday para sa studio.

Hindi sapat ang mag-anunsyo ng napakalaking cast. Kailangang makapagbigay ang pelikula ng dahilan maging sa mga tumigil nang sumubaybay sa bawat labas upang bumalik sa sinehan.

Isang pagpapalabas na isa ring pusta para sa industriya

Ang lawak ng Avengers: Doomsday ay lampas pa sa Marvel.

Ginagamit ng Disney ang pelikula para i-promote ang Infinity Vision, isang sertipikasyong nakatuon sa mga sinehang may malalaking format na layong itampok ang ningning, sukat ng screen at kalidad ng karanasan sa tunog.

Sa panahong may access ang publiko sa napakalalaking catalog ng libangan mula sa kanilang mga tahanan, kailangang mag-alok ang malalaking produksyon ng mga karagdagang dahilan para bigyang-katwiran ang karanasang pampelikula.

At ang isang pelikula ng mga Avengers, na may maraming mundo, malalaking eksena ng aksiyon at orkestral na soundtrack, ay tila idinisenyo mismo para samantalahin ang mga rekurso na iyon.

May mahalagang kompetisyon din sa talaan ng mga pagpapalabas sa Disyembre, kung saan ang Dune: Part Three ay kabilang sa malalaking inaasahang estreno.

Pareho silang kumakatawan sa magkaibang istilo ng malakihang pelikula, ngunit iisa ang layunin: akitin ang mga manonood sa mga sinehan sa pamamagitan ng mga karanasang mahirap ganap na maulit sa isang pantahanang screen.

Sa puntong iyon, interesante para sa akin na ang isa sa mga taya ng Marvel ay hindi lamang biswal, kundi pati na rin pandinig.

Dahil kapag ang isang pelikula ay tama ang kombinasyon ng sinematograpiya, pagganap, visual effects, sound design at musika, ang resulta ay maaaring higit na lampas sa kabuuan ng magkakahiwalay nitong bahagi.

Ang totoo kong inaasahan sa Avengers: Doomsday

Hindi ko itatanggi na interesado akong muling makita ang marami sa mga karakter na ito.

Gusto kong malaman kung paano magkakaugnay ang mga Avengers at ang Fantastic Four, anong papel ang gaganapan ng mga X-Men at, lalo na, anong uri ng Doctor Doom ang bubuuin ni Robert Downey Jr.

Umaasa rin akong marinig ang bagong trabaho ni Alan Silvestri at malaman kung paano isasama ang musikal na identidad ng isang prangkisang sumabay sa komersiyal na sine sa napakaraming taon.

Pero may isang bagay na mas mahalaga para sa akin kaysa sa anumang sorpresang paglitaw.

Gusto ko ng magandang kuwento.

Isang kuwentong may saysay, na magpapahintulot na mahubog ang mga karakter nito at hindi lang aasa sa pamilyaridad natin sa mga naunang pelikula.

Napatunayan na ng magkapatid na Russo na kaya nilang humawak ng malalaking cast at mga alitang malawak ang saklaw. Ngayon, may pagkakataon silang patunayan na kaya pa rin nila tayong sorpresahin nang hindi lang umaasa sa pormulang nagdala sa kanila sa tagumpay.

Sa Disyembre 18, 2026 malalaman natin ang resulta sa Estados Unidos, habang ang ilang internasyonal na merkado ay magsisimula ng kanilang mga palabas nang mas maaga.

Hanggang noon, patuloy na pakakainin ng Marvel ang mga inaasahan sa pamamagitan ng mga bagong materyal na pampromosyon, anunsyo at detalye tungkol sa isang produksiyong nangangakong pagsamahin ang ilang henerasyon ng mga superhero.

Maaaring maging isa ang Avengers: Doomsday sa pinakamahalagang kaganapang pampelikula ng taon. Ngunit ang tunay nitong tagumpay ay hindi aasa sa dami ng mga karakter na lalabas sa screen, kundi sa dami ng dahilan na ibibigay nito para magmalasakit tayo sa kanila.

At kung magtagumpay ang Marvel na maibalik ang damdaming iyon, malamang na may nagawa itong mas mahalaga pa kaysa sa isa na namang box-office hit: pinaalala nito sa atin kung bakit natin sinimulang subaybayan ang mga kuwentong ito.

Brecilia Revista | Kultura, sine, musika at libangan.